Sundknattleikur

er góð íþrótt fyrir sundmenn með áhuga á handbolta. Á morgunæfingunni fékk ég staðfest einu sinni enn að þetta er ekki íþrótt við mitt hæfi, enda er handbolti næsti bær við Yfir eða Sto. Í skotbolta gat ég aldrei neitt. Því tróð ég marvaðann, prófaði að vera í marki, fékk ágætis hreyfingu út úr þessu en varði eitt skot af fimm. Mitt lið tapaði 12-1.

Við gerum þetta aftur á föstudaginn. Spurning að mæta og synda og fá eitthvað út úr æfingunni.

Á meðfylgjandi mynd er verið að drekkja sóknarmanni.

Hálkan

Ég fór út í gær enda lokkaði notaleg snjódrífan og 2 stiga frostið. Einn á ferð og á götunni lengst af, því þar var færið best. Þegar jólakalkhúnninn situr rasssíður í vömbinni verður að svæla kvikindið út áður en hann gerir sér hreiður.  Á stígnum við höfnina voru hjón á gangi og fór hún hraðar yfir. Sennilega borðað meira en hann í gær.

Á bakaleiðinni valdi ég göngustíginn hér milli hverfanna og rakst á Unnar við mokstur af bílastæði. Hann varaði mig við mikilli hálku og það stóðst. Eftir 100 metra tók hálkan völdin og ég rann stjórnlaus niður í grasið og valt þar um koll. Þetta endurtók sig tvim sinnum þar til mér fannst nóg komið og fór á milli húsa yfir á umferðargötu. Þá var allt í sómanum. Þetta tók 70 mínútur.

Þorláksmessusundið 2011

Með þessari tímamótafærslu boða ég betri tíð í færslumálum mínum.  Þótt æfingar haustins hafi gengið brösulega, einkum vegna eymingjaskapar míns og linku, þá var ég svo heppinn að hitta Bibbu járnsystur mína yfir kaffinu að loknu sundinu og las hún rækilega yfir hausamótum mínum. Með orð hennar syngjandi í eyrunum fór ég í vígahug heim, hundskammaði köttinn fyrir almenna leti og spiksöfnun og sór að æfa eins og maður frá og með þessum degi. Nú tek ég Stein á þetta.

Þorláksmessusundið var annars gaman. Ég var á braut með Gunna Stefáns og Magnúsi R, Sigga Ingvars og tveimur stúlkum sem voru báðar frekar hraðsyndar og stungu okkur af. Ræst var með 10 sek bili og ég náði Magnúsi strax á fyrstu 100 og fór fram úr en hann hékk í mér eftir það. Sennilega hefði verið nær að tempra sig. Við vorum í einum hnapp lengst af, náði Gunnari eftir 600 og síðan einum enn, man ekki hvað hann heitir, en eftir það héldum við hópinn. Lokatíminn varð 29,30, með startleiðréttingu, örlítið verra en í fyrra en samt nógu góður tími til að fagna.

Það var gaman að hitta hresst fólk í kaffinu eftir sundið. Einar Vald viðraði hugmyndir sínar um Laugarvatnsþrautina með Þingvallaívafi (áhugasamir hafi samband við hann) og taldi einboðið að safna framkvæmdaliði. Þetta verkefni bíður eftir hugsjónafólki. Bibba heimtaði að ég færi með henni til Mexíkó og Ásgeir plöggaði Mont Blank einu sinni enn í mín eyru. Ég fór heim með fullan haus.

Þetta verða góð jól.

Ef mig skyldi kalla

Hér hefur ekkert verið skrifað lengi. Þetta á að heita dagáll hreyfingar og heilsubótar en stendur varla undir nafni. Ég, ef mig skyldi kalla, næ oftast að gera eitthvað 5 daga vikunnar og þar sem stóra eldhúsinnréttingarmálið er í höfn, þarf ekki lengur að smala smiði, steingervingum og rafvirkja til verka. Almenn hreyfing er skráð hér og oft litlu við hana að bæta.

Planið til áramóta er svona: Sundæfingar á mánudögum, miðvikudögum og föstudögum. Hlaup á mánud, þri, fim og lau. Mjög sennilega hvíld á sunnudögum. Stóri Skotti verður sennilega settur upp í bílskúrnum á sinn spólurokk svo maður geti hjólað eitthvað inni ef ekki viðrar til útiveru. Eftir gamlárshlaupið byrjar nýtt tímabil á nýju ári með nýjum markmiðum.

Af öðru: Kötturinn er feitur.

Sundknattleikur

Sundæfingar að hausti hófust hjá mér í morgun með skemmtilegu uppbroti. Mladen tilkynnti að nú yrði leikinn sundknattleikur. Eftir upphitun var skipt í lið og slagurinn hófst. Þetta er íþrótt þrungin busli og átökum og í hita leiksins liggur dómarinn á flautunni því mikið er um leikbrot. Ég var aldrei góður í boltaíþróttum, hélt mig frammi hægra megin og beið eftir sendingum. Þessi taktík bar árangur því ég skoraði þrjú mörk í stórsigri liðsins og átti tvær stoðsendingar. Þar fyrir utan tróð ég marvaða og fylgdist með hinum puða. Þessi leikaðferð er kennd við íslenska landsliðið og þarna var ég í stöðu Eiðs Smára. Gerði lítið, beið eftir bolta og skoraði meira en Eiður.

Allir þurfa að leika sér öðru hverju til að þeim líði vel. Við sem hlaupum, syndum og hjólum, varðveitum alltaf barnið í okkur því við fáum alltaf tækifæri til að fara út að leika. Stundum ein, stundum með öðrum. Þetta var góð byrjun á góðum degi. Næsta æfing verður á föstudagsm0rguninn og þá verður synt. Það er álíka góður leikur og með boltann. Ég hlakka til.

Laumumeistaramótið

Í Brúarhlaupinu á Selfossi var keppt í fjórum vegalengdum og var sú lengsta hálft maraþon. Af tilviljun komst ég að því daginn fyrir hlaupið að þetta hálfa þon væri einnig Íslandsmeistaramót í vegalengdinni.  Í auglýsingu hlauphaldara kom þetta hvergi fram og stutt könnun leiddi í ljós að margir vissu ekki af þessu. Árangurinn var ágætur og auðvitað keppa þeir sem mæta og eru vel sæmdir að verðlaunum sínum og vegtyllum. Það er ekki kjarni málsins. Íslandsmeisturum óska ég alltaf til hamingju. Hitt er ámælisvert hvað þetta “meistaramót” fór dult. Fyrir vikið mættu aðeins 50 keppendur til leiks.

Nú má vel vera að ég fylgist illa með og hefði mátt vita þetta.  En ég hef þær væntingar til meistaramóta að þau séu vel auglýst, kappkostað að fá sem flesta til keppni og skapa góðan atburð með stemmningu. Í RM kepptu 1706 í hálfu og þar setti Kári Steinn glæsilegt brautarmet.   Þar hlupu fyrstu 25 konurnar á betri tíma en Íslandsmeistari í kvennaflokki náði.

Ef vel á að vera á meistaramót að vera toppur á keppnistímabili. Ekki fara dult og hverfa í fjölda hlaupa sem voru á boðstólum þessa helgi.

Ég skil vel að FRÍ vilji útdeila mótum sem víðast til að breiða út fagnaðarerindi hlaupa. Það hefur heppnast misjafnlega. Ég man nefnilega þegar meistaramótið í hálfu var við Mývatn í byrjun september, fyrir um 20 árum. Þá voru FH-ingar metnaðarfullir að vanda, æfðu vel og óku norður á þremur bílum. Við vorum, minnir mig, sex sem kepptum í hálfu og vorum einu keppendurnir. Í ískulda og slyddu. Mývetningar eru höfðingjar heim að sækja og gerðu þetta vel, en risminna meistaramót verður vandfundið.

Góður laugardagur

Aðhalds er þörf þeim sem víða hleypur. Svo segir í óbirtu erindi í Hávamálum. Fyrir sprettæfingar er gott að rifja upp ferð Þórs til Útgarða-Loka þar sem Þjálfi, fylgdarsveinn Þórs, keppti í hlaupi við Loga, svein Loka, og voru brögð í tafli eins og menn muna. Þetta er formáli að innblásinni færslu um laugardag í ritaralífinu.

Ég hélt að Sveinn félagi minn yrði við Suðurbæjarlaug í morgun og fór þangað, hitti bara FH-inga, sem var auðvitað gaman, en enginn var Sveinninn. Því hélt ég til Garðabæjar og hitti þar Grétar og Hjalta. Með þeim fór ég að mastri og var þetta ákaflega heit iðja þar sem sviti (og vonandi mör) rann af okkur í stríðum straumum. Alls lágu 23 km eftir daginn og vatnsdrykkja hefur verið með meira móti því 2 lítra vantaði upp á vökvabúskapinn.

Eftir hádegi undirbjó ég þríþrautarvaktina á ÞRÍ-síðunni, þar sem fylgst verður með Kölnarförum. Vaknað verður snemma með ketti og börnum sem koma í gistingu.

Ég fékk bréf frá Viðari Halldórssyni sem minnst er á í fyrri færslum hér þar sem hann skýrir viðtalið við Sigríði Hagalín hjá RÚV og hvernig honum þótti ummæli sín tekin úr samhengi.

Síðan strauk ég kettinum öfugt.

Allt er þetta gott hvað með öðru.